بار الها ! حمد بي حد و سپاس سرمد تنها ترا سزد كه نابوده را به زيور هستي و هستي را به آرايه كمال آراستي و دانش را در همسويي با ايمان  ، سرمايه رستگاري و تعالي قرار دادي .  ...  پروردگارا ! از اينكه در پرتو لطف عميم و مهر ويژه تو جامه پزشكي به بر كرده و بار سنگين اين امانت را به دوش گرفته ام به همان زبان كه خاكسارانه ثنا و سپاس تو مي گويم ، به نجواي نياز بي پايان خويش با تو مي پردازم و دست مدد جوئي به سوي تو دادار بي نياز دراز مي كنم و تو را به  مقام بي چوني و بزرگيت سوگند مي دهم كه دمي مرا به خويشتنم وامنهي . .... مهربانا! به ما آموختي كه عاطفت و مهرباني نسبت به آفريدگانت را فراگير سازيم و نازيبائي ها را از مردم بپوشيم و راز آنان با كس نگوئيم و پيوسته خيرخواه خلق باشيم و خرقه خود بيني و زياده طلبي از تن در آريم و زنجير شيفتگي دنيا و بستگي به مال و مقام و زينت ناپايدار جهان بگسليم و همواره پايش نفس سركش و آزمند به نافرماني را پيشه سازيم و اين بر ما بسي دشوار است از آن روي نيازمندانه و مددخواهانه چشم به امداد  تو دوخته ام مپسند كه نگاه اميد من از ملكوت قدس تو نوميد باز گردد و رشته اي كه دلم را به گنجينه اميد تو پيوند ميدهد گسسته شود. ... آمين يا رب العالمين

ادامه>>